Βαθιές τομές στην κοινωνικη ασφάλιση

Ο Υπ. Απασχόλησης κ. Μαγγίνας από παιδί ονειρεύονταν να εισηγηθεί ρηξικέλευθα μέτρα για το νοικοκ(ο)ύρεμα των ασφαλιστικών ταμείων.

Αποχαρακτηρισμός δασικών εκτάσεων στην Πάρνηθα

Ξένοι μέτοχοι της Hyatt Regency S.A. πανηγυρίζουν την έναρξη της εκχέρσωσης των αποχαρακτηρισμένων εκτάσεων από θάμνους και πουρνάρια.

Εγώ, ο Κλαύδιος

 

Βαδίζαμε ώρες πολλές, μπορεί και μέρες, μπορεί και βδομάδες – στα ριζά δεν έφτανε το φως του ήλιου- κι είχαμε αποκάμει κι όμως βαδίζαμε. Παπούτσι δεν έμεινε στο πόδι μας και τα ρούχα είχαν ξεφτίσει απ τον ιδρώτα και την πάχνη. Σκουντουφλούσαμε σκελετωμένοι.
-”Οδηγέ”, του λέω, “πότε φτάνουμε;”
-Πού;
-Εκεί που είπες πως θα μας πάς;
-Είπα πως θα σας πάω κάπου;
-Δηλαδή δεν ξέρεις που πάμε;
-Κάπου θα φτάσουμε, έχασες την πίστη σου;
-Πότε όμως;
-Σ’ αρέσει να περπατάς;
-Μας τελειώνουν τα δαυλιά.
-Το πέλμα σου νοιώθει τις πέτρες και τα φύλλα. Δε χρειάζεσαι δαυλί.

Μέτρησα τους άλλους, όσο είχαμε ακόμη φως. Ημασταν όλοι.

-Οδηγέ, τουλάχιστον είμαστε ακόμα όλοι.
-Σαν πόσοι δηλαδή;
-Οσοι ξεκινήσαμε.
-Δε χάσαμε κανέναν λοιπόν… Αλλά ούτε κερδίσαμε…
-Τώρα που το λές δε θυμάμαι πόσοι είμασταν.
-Δεν πειράζει.
-Πότε φτάνουμε;
-Οταν αποφασίσω οτι φτάσαμε.
-Και πότε θα αποφασίσεις;
-Μόλις φτάσουμε.

Τότε μόλις, και με τρόμο, κατάλαβα οτι ακολουθούσα λάθος καραβάνι. Με άλλο είχα ξεκινήσει. Αλλά αυτό μου άρεσε περισσότερο. Και, κόκκινος από ντροπή -πίστευα πως το είχαν καταλάβει και οι άλλοι αλλά τώρα που το σκέφτομαι μοιάζει απίθανο- ξέκοψα και τράβηξα μόνος μου. Στο δρόμο βρήκα ένα σκελετό, κάλλον κάποιου παλιού μου συνοδοιπόρου από το πρώτο καραβάνι, που να ξέρεις, πως να γνωρίσεις ένα σκελετό, αλλά εγώ ήμουνα σίγουρος. Στάθηκα να τον θάψω αλλά, τελευταία στιγμή, κράτησα για μένα το μηριαίο. Μ’ αυτό σκάλισα ένα σουραύλι. Συνέχισα παίζοντας. Την άλλη μέρα είχα παρέα. Ηταν ο Ερίκ από τη Νορμανδία. Μετά ήρθε ο Τζέλυ, μετά ο Μπάντ, ο Τελόνιους, ο Μπιλ, ο Μακόυ, ο Κηθ κι άλλοι που δε θυμάμαι. Ολοι Αμερικάνοι. Ηταν πάντα σκοτάδι, κανείς μας δεν είδε πρόσωπο αλλουνού, απ τις ανάσες ξεχωρίζαμε. Ωσπου μια μέρα, κάποιος με ρώτησε “Οδηγέ, πότε φτάνουμε;”

Τους παράτησα. Γύρισα στον Αγιο Γερμανό[1]. Με ανακούφιση βρήκα ένα μνημούρι με τ’ όνομά μου. Μπήκα και κοιμήθηκα.

Claude Debussy

La mer

1.De l’aube ΰ midi sur la mer 

2.Jeux de vagues

3.Dialogue du vent et de la mer

1. “Στο Σεν Ζερμαίν σφάζουν αρνιά” (Πάνος Κουτρουμπούσης)

Giant Steps

Αρχίζει πάλι ο αγώνας με το γίγαντα. Μόνο που αυτός δεν αγωνίζεται, αυτός πέφτει πάνω μας, σταυρώνει τα χέρια του στο στήθος και πιέζει το πηγούνι του πάνω στα χέρια μας. Θα το αντέξουμε αυτό το βάρος;

 Μας έφεραν ένα παλιό ντουλαπάκι. Ο γείτονας το είχε κληρονομήσει από έναν μακρυνό συγγενή. Είχε προσπαθήσει με κάθε τρόπο να το ανοίξει, κι αφού δεν τα κατάφερνε το έφερε σε μας. Η δουλειά δεν ήταν εύκολη. Οχι γιατί δεν υπήρχε κλειδί αλλά γιατί δε φαινόταν πουθενά κλειδαριά. Η υπήρχε κάπου ένας κρυφός μηχανισμός, ή το ντουλάπι δεν άνοιγε καθόλου, μόνο να το σπάσουμε γινόταν. Πράγμα πολύ εύκολο.

Στην εξωτερική σκάλα του ναού γονατίζει ο ιερέας και μεταβάλλει τις παρακλήσεις των πιστών σε προσευχές, η, μάλλον, δε μεταβάλλει τίποτα, επαναλαμβάνει όσα του λένε δυνατά και πολλές φορές.

L & G, Mr. John Coltrane

• Για δοκιμή                                  

• Για σκληρά τζάνκια (87 Mb)

A tribute to Django

 Oil on Canvas

Μουσική εδώ (46,5 Mb)

Stonehedge Gathering

Oil on canvas

 

Μουσική εδώ (72 Mb)

Slide with my guitar? No, thanks :-)

Είναι άραγε η πρόληψη αποτελεσματικότερη της θεραπείας;  Προφανώς. Οσον αφορά όμως τις εξαρτήσεις σε τι συνίσταται η πρόληψη; Αρκεί μια ολοκληρωμένη εκστρατεία ενημέρωσης για να αποφεύγουμε τις βλαβερές και -φεύ- ενίοτε μοιραίες συνήθειες και έξεις; Τα αποτελέσματα τόσων χρόνων τι λένε; Μειώθηκε το κάπνισμα επειδή όλοι πιά γνωρίζουμε τους κινδύνους του; Η χρήση πρέζας; Ο αλκοολισμός; Η slide guitar; Ολοι γνωρίζουμε πως όχι. Και τότε; Τι άλλο να κάνουμε;

Οχι, δεν είμαι εγώ αυτός που θα απαξιώσει τις ενημερωτικές καμπάνιες και θα προτείνει να αφήσουμε τους νέους στα ερέβη της άγνοιας. Αλλωστε δεν έχουμε άλλο όπλο (η απαγορευτική πολιτική έχει χρεωκοπήσει). Τι φταίει λοιπόν και παρόλα τα χιλιάδες φυλλάδια, τα καταιγιστικά τηλεοπτικά σποτ, τις διαλέξεις κλπ οι ορθοπεδικές και νευροχειρουργικές κλινικές γεμίζουν καθημερινώς με slide κιθαρίστες;

Πιστεύω οτι το ύφος της ενημέρωσης δεν είναι το κατάλληλο. Είναι φοβικό και δημιουργεί ενοχές. Ο άνθρωπος όμως έχει την ικανότητα της άρνησης και της απώθησης. Οι αρνητικές εικόνες θάβονται στα βάθη του ασυνειδήτου. Οι θετικές όχι. Τι πιο αποτελεσματικό κατά του αλκοολισμού από τις διαφημίσεις της Coca Cola; Δίνουν ένα θετικό πρότυπο με το συνδηλούμενο μήνυμα “περνάμε καλά χωρίς αλκοόλ”. Χίλια φοβικά λογότυπα στα πακέτα δεν καταφέρνουν τίποτα. Ενα ορειβατικό οδοιπορικό όπου μια χαρούμενη παρέα ανεβαίνει χαμογελαστή και όχι ασθμαίνοντας στο καταφύγιο και απολαμβάνει το καφεδάκι της χωρίς κανείς να ανάψει ένα τσιγάρο μπορεί να καταφέρει πολλά.

Ας περάσουμε όμως στο προκείμενο, στη μάστιγα των καλλιτεχνών, στους τόσους θανάτους, αναπηρίες, ή, στην καλύτερη περίπτωση πολύμηνη αποχή από το δημιουργικό έργο των slide addicted κιθαριστών. Πιστεύετε πράγματι οτι η παρακάτω καμπάνια θα βοηθούσε;   

Στα 27 του… Τόσο νέος… Κι όμως, υπέπεσε στο μοιραίο ολίσθημα (he commited the fatal slide)

Κι αν, αντ αυτού, προβάλλαμε το θετικό πρότυπο ενός σεμνού και μετρημένου καλλιτέχνη που σέβεται την αποστολή του; Π.χ:

Η μπύρα στη σωστή απόσταση. Με τον τρόπο αυτόν μετριάζεται η ταχύτητα της  κατανάλωσης ώστε να βγεί η βραδυά. Κανείς συγγενής και φίλος δεν αρνείται την κιθάρα του σ’ έναν τέτοιο καλλιτέχνη. Τα μαλλιά κοντοκουρεμένα ώστε να μη μπαίνουν στα μάτια/ φαγουρίζουν τη μύτη/ μπλέκονται στις χορδές κλπ κλπ ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΑ ΣΤΗΝ ΤΑΣΤΙΕΡΑ! ΣΤΗΝ ΤΑΣΤΙΕΡΑ! Οχι τέτοιες *^# #ίες:

Αγαπητοί σύνεδροι, ευχαριστώ για την προσοχή σας.

Keep walking, bass

Ξέρετε για πόσες από τις συναυλίες που ακυρώνονται τελευταία στιγμή ή αρχίζουν με δυο ώρες καθυστέρηση φταίει ο μπασίστας; Για το 90% και λίγο λέω. Και γιατί παρακαλώ; Γιατί αυτός ο ανεύθυνος αλήτης επιμένει να παίζει walking bass. Γι αυτό!

Εντάξει, ίσως είμαι λίγο αυστηρός αλλά είμαι τσατισμένος από χτες που πήγα ο καημένος να δω ένα λάιβ και ο Τζήμκας ήρθε χωρίς το μπάσο του. Δε λέω, ένα walking bass έχει και τα καλά του. Μπορείς να βγείς για καμμιά τσάρκα μαζί του άμα δεν έχεις παρέα, να το στείλεις για τσιγάρα, να βγάλει βόλτα το σκύλο. Μπορείς ακόμη να το στείλεις στο μαγαζί  που θα παίξεις για να μην το κουβαλάς. Ναι, αλλά αμα χάσει το δρόμο; Αμα βρεί στο δρόμο τίποτα παλιόφιλους και πιάσει την ψιλή κουβέντα κι έρθει μετά από δυο ώρες; Αμα το πατήσει κανα αμάξι; Επίσης, ένα walking bass έχει και τις δικές του ανάγκες, δε σουλατσάρει μόνο όταν του πείς εσύ. Εσύ κοιμάσαι, αυτό βαριέται και βγαίνει π.χ. μπαρότσαρκα. Εσύ ξυπνάς με όρεξη να παίξεις και κάθεσαι και το περιμένεις κι αυτό γυρνάει στις 5 και μάλιστα τύφλα και ξεκούρδιστο. Κι άντε να το κουρδίσεις σουρωμένο… Κι αν τα καταφέρεις μπορεί να το πάρει ο ύπνος. Και, άλλωστε, με τι όρεξη να παίξεις μετά;

Εντάξει ένα walking bass έχει τα προβλήματά του, όπως κάθε τι. Αλλά ακούγεται όμοφρα το *&%$μένο!

Μπασίστας ενώ προσπαθεί να συγκρατήσει το walking bass του που φεύγει ανένδοτο για καμμιά τσάρκα

Υ.Γ.
Ο Λάκης Τζήμκας παίζει καταπληκτικό walking bass. Μπορείτε να το δείτε και στη φωτό ενώ διασχίζει την Εγνατία. Καταπληκτικό δεν είναι;

Στό γήπεδο της Τούμπας

Για την προϊστορία των brass parades της πόλης μας είναι γνωστά ελάχιστα. Στην αρχή οι παρελάσεις γινόταν μόνο με χορωδίες, ενίοτε δε συνοδεία εγχόρδων, όπως προκύπτει από τα αρχεία του “Ομίλου Φιλόμουσων” (1899). Ιδρύθηκε ως σωματείο γραμμάτων και μουσικής, σύμφωνα με το καταστατικό. Το 1903 εντάσσει στις δραστηριότητές του και τον αθλητισμό, με γυμναστήριο,  τμήμα ποδηλασίας και κολύμβησης. Αυτό που συνεπαίρνει όμως τους αθλητές ήταν ένα νιόφερτο άθλημα που σύντομα θα καθίσει στο θρόνο του Βασιλέως των Σπόρ. Το 1908, λόγω οικονομικών προβλημάτων ο σύλλογος συγχωνεύεται με την “Ολύμπια” και μετωνομάζεται σε “Ηρακλή”.

Η μουσική παραμένει φωνητική, έστω τη συνοδεία εγχόρδων.

Ας μην ξεχνάμε οτι η πόλη μας ήταν τότε ένα μεγάλο χωνευτήρι των βαλκανίων. Η  αντίστιξη της δυτικότροπης σεφαρδίτικης μουσικής  με την ασυγκέραστη των λοιπών εθνοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έθεσε τα θεμέλια του μουσικού ιδιώματος της Νύφης του Βορρά.

Το 1912 η πόλη προσαρτάται στο Βασίλειον της Ελλάδος. Η εισροή πληθυσμών από τη νότιο Ελλάδα δίνει νέα πνοή στη μουσική εισάγοντας, μεταξύ άλλων, την πεντατονία αλλά και το πρώτο σόλο όργανο που μπορούσε να “αντικαταστήσει” την ανθρώπινη φωνή: Το κλαρινέτο. (οι ζουρνάδες προϋπήρχαν αλλά το φτωχό τους τονικό  εύρος τους κράτησε στο περιθώριο). Ας μην ξεχνούμε δε και το Κρητικό στοιχείο που έφερε ο τότε πρωθυπουργός για να στελεχώσει τη Δημόσια Διοίκηση.  Τα ιδιόμορφα bendings  της κρητικής λύρας άφησαν ανεξίτηλη τη σφραγίδα τους στο μουσικό ιδίωμα της πόλης. Ας κρατήσουμε ένα χρονικό ορόσημο: 1914, ιδρύεται το αθλητικό σωματείο “Αρης”.

Θριαμβευτική παρέλαση οπαδών του Αρεως μετά από νίκη κατά του Ηρακλεως το 1917. Διακρίνεται μόνο ο προπομπός.

---

Μετά την εθνική τραγωδία του 1922 το αθλητικό σωματείο “Ερμής” της Κων/πολης (που πρόσφατα είχε αναγκαστεί να μετωνομαστεί σε Peraclub σύμφωνα με το σύνταγμα της κυβέρνησης του Κεμάλ Ατατούρκ)  αναγκάζεται να εγκαταλείψει κακήν κακώς την έδρα του και να εγκατασταθεί στην Θεσσαλονίκη. Το 1926 μέλη του ιδρύουν τον “Π.Α.Ο.Κ”.

Για την ορμή του πολίτικου και γενικότερα μικρασιάτικου μουσικού ρεύματος δεν χρειάζεται να πούμε πολλά.

Ο  ανταγωνισμός των τριών σωματείων καθιερώνει 6 ημέρες γιορτής, αλλά με τον σταδιακό παραγκωνισμό του Ηρακλέως και την αυξανόμενη ένταση ανάμεσα στους εναπομείναντες οι γιορτές περιορίστηκαν σε δύο.  Οι γιορτές είναι κινητές, η ημερομηνίες τους δε καθορίζονται με κλήρωση. Φέτος η πρώτη ήταν στις 21 Οκτωβρίου και η δεύτερη θα γίνει στις 3 Φλεβάρη. 

Τα brass sections των Κωνσταντινουπολιτών με πρωτεύουσα την Τούμπα* επικράτησαν των άλλων οργάνων ενσωματώνοντας φυσικά το έως τούδε μελωδικό ιδίωμα.  Σ’ αυτή τη συγχώνευση οφείλουμε το χρακτηριστικό Σαλονικιώτικο swing feel.

Στις προκαθορισμένες ημερομηνίες οι εκδηλώσεις αρχίζουν με ποδοσφαιρικό αγώνα. Ανάλογα με το αποτέλεσμα η ακαταμάχητη ορχήστρα της Τούμπας θα παρελάσει εκτελώντας είτε παιάνες είτε πένθιμα εμβατήρια.

---

Η ορχήστρα της Τούμπας στις 21/10/2007
“Πένθιμο εμβατήριο” (του Θεόδωρου Ζαγοράκη)
(Αρης-ΠΑΟΚ 3-1)

---

Παρέλαση στην Εγνατία οδό 16/3/1997.
“When the Saints go Marching in” (Traditional Salonika Gospel)**
(ΠΑΟΚ-Αρης 2-1)

---

Ο Ifeanyi Udeze μετά τη λύση του συμβολαίου με την ΑΕΚ παίρνει μεταγραφή στην Τούμπα

---

* ενν. πρωτεύον όργανο
** Σκηνή από το γλεντι του ΠΑΟΚ στο κέντρο”Λιόλιος”για την κατάκτηση του κυπέλου το 1972. Τμήμα μόνο της μπάντας συμμετέχει, αποτελούμενο από Ρομά μουσικούς (είναι γνωστό οτι οι Ρομά της Θεσσαλονίκης είναι κατά τεκμήριο οπαδοί του ΠΑΟΚ). Η τούμπα στην παρούσα περφόρμανς υποκαθίσταται από κοντραμπάσο που αποδίδει καλύτερα στην ακουστική των κλειστών χώρων. 

Στον πυρετό του Γοφορίτη

Διένυα ανύποπτος κι αθώος την εφηβεία μου στην κεντρική Ευρώπη. Απ τα 14 μου έχασα τις μουσικές μου ρίζες. Η Λιτοχωρίτικη καντάδα και το τραγούδι της τάβλας με τη χαρακτηριστική λιτοχωρνή τετραφωνία δεν κατάφερε να δέσει με τα κιθαριστικά κρεσέντο του Jimmy Page, του Hendrix και άλλων πατερικών μορφών που κρέμονταν στο εικονοστάσι πάνω απ το κρεβάτι μου και που φρόντιζα ευλαβικά καθημερινώς, μπας και τσαλάκωσε καμμιά γωνία, μπας κι έφυγε καμμιά πινέζα…

Μαζί ξεθώριασαν κι οι ήχοι του “ραδιοφώνου των 8 π.μ.”. Γιάννης Καλατζής, Γιώργος Νταλάρας (άγουρος), Πέτρος Καναρίδης, Κώστας Σμοκοβίτης, Σταμάτης Κόκκοτας… Καραβάκι του Μπουρνόβα, Νά τανε το 21, Ο χάρος βγήκε παγανιά, Δελφίνι δελφινάκι, Στης Υδρας τα στενά και των Σπετσων, Ρίχνω το στρώμα στη γωνία και άλλα λαεγερτικά που σε κάναν να ξυπνάς κεφάτος υποχωρούσαν σιγά σιγά και λημέριαζαν στις απόκρυφες έλικες του κροτάφου, πικραμένα και ηττημένα απ’ τα νέα φύλα που ‘χαν βλέπεις ήδη περάσει στην εποχή του σιδήρου (σίδηρος και μαλακίες, απλά τους παίζαν σε ουδέτερο γήπεδο, και όπως όλοι ξέρουμε ουδέτερο γήπεδο= εκτός έδρας). Οι νέοι αφέντες του τόπου δεν ήταν κακοί. Dylan, Donovan, Mitshel, Lennon, Neil Young. Αυτός ο τελευταίος ήταν και ο πιο μοιραίος.

Είχε βγάλει τότε ένα LP “After the Gold Rush”. Δηλαδή; (Α, ναι τότε τα παιρνα όλα τοις μετρητοις). Εχει κι άλλο rush μετα το gold, oil, uranium, whatever rush?

Και τότε πρωτάκουσα κάτι αλαφιασμένα παιδιά, τρελαμένα απ την κλεισούρα του γκέτο να γλεντούν το πως καθάρισαν τον mofucker της άλλης συμμορίας με 45άρι, να κονταροχτυπιουνται ποιος την έχει πιο μεγάλη την κάνη, να καθησυχάζουν το μωράκι τους πως -και εδώ λύνεται το μυστήριο- αυτοί και μόνο αυτοί γνωρίζουν τα κοιτάσματα Γοφορίτη και "Trust me pussy babe/ da bullets gonna fly/ go-fo-rit!"

"Go-fo-rit! Go-fo-rit! Go-fo-rit". Ο πυρετός  βαράει στο κεφάλι. Ολα πιά ποντάρονταν στο  νέο Γράαλ, το νέο πολύτιμο ορυκτό. Ολα τοκίζονταν με ρήτρα Γοφορίτη.

Επειδή εμείς τότε στο Ντόυτσλαντ είχαμε μόνο Ντόυτσε Βέλλε και δε βλέπαμε CNN φτιάχναμε κομματάκι κομματάκι το παζλ: "4 colored shooted in Bronx".. "Suck my dick/ u r really sick/ shame a bit/ don't go for it".

Η απέναντι ακτή του ωκεανού ζούσε λοιπόν στον πυρετό του Γοφορίτη. Εμείς τότε ακούγαμε Neil Young, φορούσαμε πουκαμίσες και χαϊμαλιά και τα σνομπάραμε κάτι τέτοια. Τόσα χρόνια μετά, “After the Goforite Rush”, είμαι σίγουρος οτι κάτι θετικό άφησε πίσω του ο πυρετός του Γοφορίτη. Ισως η απληστία να χει για πρώτη ύλη το πείσμα,  μεταξύ άλλων. Ισως το πείσμα να ναι η παιδική αρρώστια της επιμονής. Ισως η επιμονή να ναι μια γήινη λέξη για το όνειρο…

Και να τι θέλω να πώ μ όλα αυτα:

Θες να παίζεις την κιθάρα και ταυτόχρονα την τουμπα;

Nothing imposible!

Go for it!

(και νταμπα ντούμπα και ντάμπα ντούμπα)

Οπερ έδει δείξαι