Εγώ, ο Κλαύδιος

 lord2a.jpg

Βαδίζαμε ώρες πολλές, μπορεί και μέρες, μπορεί και βδομάδες – στα ριζά δεν έφτανε το φως του ήλιου- κι είχαμε αποκάμει κι όμως βαδίζαμε. Παπούτσι δεν έμεινε στο πόδι μας και τα ρούχα είχαν ξεφτίσει απ τον ιδρώτα και την πάχνη. Σκουντουφλούσαμε σκελετωμένοι.
-«Οδηγέ», του λέω, «πότε φτάνουμε;»
-Πού;
-Εκεί που είπες πως θα μας πάς;
-Είπα πως θα σας πάω κάπου;
-Δηλαδή δεν ξέρεις που πάμε;
-Κάπου θα φτάσουμε, έχασες την πίστη σου;
-Πότε όμως;
-Σ’ αρέσει να περπατάς;
-Μας τελειώνουν τα δαυλιά.
-Το πέλμα σου νοιώθει τις πέτρες και τα φύλλα. Δε χρειάζεσαι δαυλί.

Μέτρησα τους άλλους, όσο είχαμε ακόμη φως. Ημασταν όλοι.

-Οδηγέ, τουλάχιστον είμαστε ακόμα όλοι.
-Σαν πόσοι δηλαδή;
-Οσοι ξεκινήσαμε.
-Δε χάσαμε κανέναν λοιπόν… Αλλά ούτε κερδίσαμε…
-Τώρα που το λές δε θυμάμαι πόσοι είμασταν.
-Δεν πειράζει.
-Πότε φτάνουμε;
-Οταν αποφασίσω οτι φτάσαμε.
-Και πότε θα αποφασίσεις;
-Μόλις φτάσουμε.

Τότε μόλις, και με τρόμο, κατάλαβα οτι ακολουθούσα λάθος καραβάνι. Με άλλο είχα ξεκινήσει. Αλλά αυτό μου άρεσε περισσότερο. Και, κόκκινος από ντροπή -πίστευα πως το είχαν καταλάβει και οι άλλοι αλλά τώρα που το σκέφτομαι μοιάζει απίθανο- ξέκοψα και τράβηξα μόνος μου. Στο δρόμο βρήκα ένα σκελετό, κάλλον κάποιου παλιού μου συνοδοιπόρου από το πρώτο καραβάνι, που να ξέρεις, πως να γνωρίσεις ένα σκελετό, αλλά εγώ ήμουνα σίγουρος. Στάθηκα να τον θάψω αλλά, τελευταία στιγμή, κράτησα για μένα το μηριαίο. Μ’ αυτό σκάλισα ένα σουραύλι. Συνέχισα παίζοντας. Την άλλη μέρα είχα παρέα. Ηταν ο Ερίκ από τη Νορμανδία. Μετά ήρθε ο Τζέλυ, μετά ο Μπάντ, ο Τελόνιους, ο Μπιλ, ο Μακόυ, ο Κηθ κι άλλοι που δε θυμάμαι. Ολοι Αμερικάνοι. Ηταν πάντα σκοτάδι, κανείς μας δεν είδε πρόσωπο αλλουνού, απ τις ανάσες ξεχωρίζαμε. Ωσπου μια μέρα, κάποιος με ρώτησε «Οδηγέ, πότε φτάνουμε;»

Τους παράτησα. Γύρισα στον Αγιο Γερμανό[1]. Με ανακούφιση βρήκα ένα μνημούρι με τ’ όνομά μου. Μπήκα και κοιμήθηκα.

Claude Debussy

La mer

1.De l’aube ΰ midi sur la mer 

2.Jeux de vagues

3.Dialogue du vent et de la mer

1. «Στο Σεν Ζερμαίν σφάζουν αρνιά» (Πάνος Κουτρουμπούσης)

Advertisements

5 Responses to Εγώ, ο Κλαύδιος

  1. Ο/Η Κ.Κ.Μ. λέει:

    ξεπέρασες και τον εαυτό σου
    (το διάβασα ήδη έξη φορές , υποθέτω όχι λόγω μειωμένης ευφυίας)

  2. Ο/Η kanaroubas λέει:

    @ΚΚΜ Ok, χρεώνεσαι για 5. Η μία είναι δώρο.

  3. Ο/Η Magica de Spell λέει:

    Εγραψες, Καναρουμπάκι!

  4. Ο/Η kopoloso λέει:

    Χαίρομαι πάντως που κοιμήθηκες εδώ κοντά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: