Λατρευτή μου Σοφία,

Δεκέμβριος 5, 2007

Auf der Heide

Γράμμα σου στέλνω χάνεται,
επιστολή ξεχνιέται,
σου στέλνω το κορμάκι μου
που δεν αλησμονιέται


Πιες τη μπυρίτσα σου. Θα κρυώσει.

Απού λαβα σου την γραφήν
μαύρος καημός μ επήρεν
και με την άλλην μου αδελφήν
κλαίμεν ουντ τρίνκεν μπύρεν

Ευχαριστούμε τους:
Karlsbad Lustige Genossen
Hitler Jugend Marsch Philarmοniker
Frank Zappa
Πόλυ Κερμανίδη

χωρίς τη συμβολή των οποίων η παρούσα συλλογή θα καθίστατο αδύνατος

Advertisements

Alles hat ein Ende nur die Wurst hat zwei

Δεκέμβριος 4, 2007

W=rθ


Εγώ, ο Κλαύδιος

Νοέμβριος 21, 2007

 lord2a.jpg

Βαδίζαμε ώρες πολλές, μπορεί και μέρες, μπορεί και βδομάδες – στα ριζά δεν έφτανε το φως του ήλιου- κι είχαμε αποκάμει κι όμως βαδίζαμε. Παπούτσι δεν έμεινε στο πόδι μας και τα ρούχα είχαν ξεφτίσει απ τον ιδρώτα και την πάχνη. Σκουντουφλούσαμε σκελετωμένοι.
-«Οδηγέ», του λέω, «πότε φτάνουμε;»
-Πού;
-Εκεί που είπες πως θα μας πάς;
-Είπα πως θα σας πάω κάπου;
-Δηλαδή δεν ξέρεις που πάμε;
-Κάπου θα φτάσουμε, έχασες την πίστη σου;
-Πότε όμως;
-Σ’ αρέσει να περπατάς;
-Μας τελειώνουν τα δαυλιά.
-Το πέλμα σου νοιώθει τις πέτρες και τα φύλλα. Δε χρειάζεσαι δαυλί.

Μέτρησα τους άλλους, όσο είχαμε ακόμη φως. Ημασταν όλοι.

-Οδηγέ, τουλάχιστον είμαστε ακόμα όλοι.
-Σαν πόσοι δηλαδή;
-Οσοι ξεκινήσαμε.
-Δε χάσαμε κανέναν λοιπόν… Αλλά ούτε κερδίσαμε…
-Τώρα που το λές δε θυμάμαι πόσοι είμασταν.
-Δεν πειράζει.
-Πότε φτάνουμε;
-Οταν αποφασίσω οτι φτάσαμε.
-Και πότε θα αποφασίσεις;
-Μόλις φτάσουμε.

Τότε μόλις, και με τρόμο, κατάλαβα οτι ακολουθούσα λάθος καραβάνι. Με άλλο είχα ξεκινήσει. Αλλά αυτό μου άρεσε περισσότερο. Και, κόκκινος από ντροπή -πίστευα πως το είχαν καταλάβει και οι άλλοι αλλά τώρα που το σκέφτομαι μοιάζει απίθανο- ξέκοψα και τράβηξα μόνος μου. Στο δρόμο βρήκα ένα σκελετό, κάλλον κάποιου παλιού μου συνοδοιπόρου από το πρώτο καραβάνι, που να ξέρεις, πως να γνωρίσεις ένα σκελετό, αλλά εγώ ήμουνα σίγουρος. Στάθηκα να τον θάψω αλλά, τελευταία στιγμή, κράτησα για μένα το μηριαίο. Μ’ αυτό σκάλισα ένα σουραύλι. Συνέχισα παίζοντας. Την άλλη μέρα είχα παρέα. Ηταν ο Ερίκ από τη Νορμανδία. Μετά ήρθε ο Τζέλυ, μετά ο Μπάντ, ο Τελόνιους, ο Μπιλ, ο Μακόυ, ο Κηθ κι άλλοι που δε θυμάμαι. Ολοι Αμερικάνοι. Ηταν πάντα σκοτάδι, κανείς μας δεν είδε πρόσωπο αλλουνού, απ τις ανάσες ξεχωρίζαμε. Ωσπου μια μέρα, κάποιος με ρώτησε «Οδηγέ, πότε φτάνουμε;»

Τους παράτησα. Γύρισα στον Αγιο Γερμανό[1]. Με ανακούφιση βρήκα ένα μνημούρι με τ’ όνομά μου. Μπήκα και κοιμήθηκα.

Claude Debussy

La mer

1.De l’aube ΰ midi sur la mer 

2.Jeux de vagues

3.Dialogue du vent et de la mer

1. «Στο Σεν Ζερμαίν σφάζουν αρνιά» (Πάνος Κουτρουμπούσης)


Giant Steps

Νοέμβριος 19, 2007

soundmusic460.jpg

Αρχίζει πάλι ο αγώνας με το γίγαντα. Μόνο που αυτός δεν αγωνίζεται, αυτός πέφτει πάνω μας, σταυρώνει τα χέρια του στο στήθος και πιέζει το πηγούνι του πάνω στα χέρια μας. Θα το αντέξουμε αυτό το βάρος;

 Μας έφεραν ένα παλιό ντουλαπάκι. Ο γείτονας το είχε κληρονομήσει από έναν μακρυνό συγγενή. Είχε προσπαθήσει με κάθε τρόπο να το ανοίξει, κι αφού δεν τα κατάφερνε το έφερε σε μας. Η δουλειά δεν ήταν εύκολη. Οχι γιατί δεν υπήρχε κλειδί αλλά γιατί δε φαινόταν πουθενά κλειδαριά. Η υπήρχε κάπου ένας κρυφός μηχανισμός, ή το ντουλάπι δεν άνοιγε καθόλου, μόνο να το σπάσουμε γινόταν. Πράγμα πολύ εύκολο.

Στην εξωτερική σκάλα του ναού γονατίζει ο ιερέας και μεταβάλλει τις παρακλήσεις των πιστών σε προσευχές, η, μάλλον, δε μεταβάλλει τίποτα, επαναλαμβάνει όσα του λένε δυνατά και πολλές φορές.

coltrane.jpg

L & G, Mr. John Coltrane


A tribute to Django

Νοέμβριος 9, 2007

exwfylo_django.jpg

 Oil on Canvas


Stonehedge Gathering

Νοέμβριος 8, 2007

Stonehedge Gathering

Oil on canvas

 

Μουσική εδώ (72 Mb)